Poema titulado Congoxas da noite en la sección LA TORRE DE BABEL , de la categoría Tu Mundo Literario :: Publicar Poesía en VERSO; por Antonio
Tu poema me lleva a recordar los veros que ya tiempo atrás leía de Rosalía.
Muy bellos versos ...
Tu poema me lleva a recordar los veros que ya tiempo atrás leía de Rosalía. Muy bellos versos estimado Xosé con ese aire melancólico y melodioso que le has dado. Un abrazo.
¡Uf! ¡Te recordé a Rosalía! Aunque sólo sea a causa de que mi poemita está escrito en gallego, ya es para mí un halago recibir ese comentario.
Un fuerte abrazo, Antonio.
Xosé.
Los poetas inventan, pero no mienten jamás
Piteira.
Lembro eses camiños a escuras, apurando o paso e facendo ruido para non escoitar a natureza falar.
O primero que viña á cabeza era a santa compaña e os mortos, as meigas...
Lembro os contos na lareira as noites de inverno, ¡que medo!, e aínda así como gostaba de escoitalos.
Un verdadeiro pracer visitarte, tórnoche todo o que me enviache, porque ti sí o mereces.
Un bico e unha aperta.
Lembro eses camiños a escuras, apurando o paso e facendo ruido para non escoitar a natureza falar.
O primero que viña á cabeza era a santa compaña e os mortos, as meigas...
Lembro os contos na lareira as noites de inverno, ¡que medo!, e aínda así como gostaba de escoitalos.
Un verdadeiro pracer visitarte, tórnoche todo o que me enviache, porque ti sí o mereces.
Un bico e unha aperta.
Amiga ogul, quedo moi agradecido polo teu afagador comentario.
Grazas por pasar polo meu poema e polo teu agasallo.
Unha aperta.
Xosé.
Los poetas inventan, pero no mienten jamás
Piteira.
Hermoso poema querido Xosé que me recuerda a mi juventud,cuando no había los coches de hoy en día para ir de un lado a otro. Muy bien expresado, con mucha musicalidad .y que casi me dió miedo al leerlo recordando aquellos tiempos.
Un fuerte abrazo, mis estrellas y reputación.
Hermoso poema querido Xosé que me recuerda a mi juventud,cuando no había los coches de hoy en día para ir de un lado a otro. Muy bien expresado, con mucha musicalidad .y que casi me dió miedo al leerlo recordando aquellos tiempos.
Un fuerte abrazo, mis estrellas y reputación.
Moitas grazas amigo Ramón.
É unha sensación que eu tiña de pequeno ao pasar, de noite, por aqueles camiños escuros.
Unha aperta, amigo poeta.
Xosé.
Los poetas inventan, pero no mienten jamás
Piteira.
Marcadores