Tema: Adeus a miña terra

ADEUS A MIÑA TERRA


Adeus terra en que nacín
lugar onde me criei
lareira en que me quentei,
onde a primeira luz vin.

Adeus camiño da fonte
onde tanto enredei,
e cos rapaces rebrinquei,
facendo xogos de cote,

Sempre fuches o camiño
pra de pequeno enredar,
e de mais grande pasar
a estudar co meu libriño,

Dende o Couto a Ferreirós,
fun andando moitos anos,
porque andar era mellor,
era san e mais barato.

Adeus a tódolos que estades,
e os que vos fostes tamén,
aquí vos deixo compadres
neste mundo tan ruín.

Adeus montes tan costentos
onde as vacas eu gardei,
cando triste, cando ledo
fríos,soles aguantei.

Tantos anos detrás delas,
moitas veces enrabiado
corría eu pra collelas
porque non daban chegado.

Adeus fontiña do prado,
mais fresca nona había,
desta bebía pouquiña
porque era mala pro frato.

E despois panza poñía
cara arriba pra mirar
como a calandra subía
o limpo ceo pra cantar.

Mirándoa ben fixamente,
escoitándolle a canción
pra ver baixar de repente,
como a bala dun canón.

Adeus pinos e carballos
da granxa que sombra daban,
pras vacas e pros tabáns,
que coa calor afogaban.

Adeus aqueles tempiños
nos que cantaba e cantaba,
andando polos camiños,
e de contento aturuxaba.

Coas muñeiras e agarrados,
e xotas que máis se usaban,
mozos e mozas danzaban
ata caer de cansados.

Adeus igrexa do Santo
meu divino salvador,
pra todos e un encanto
no tempo de mais calor.

Polas moitas romarías
que eu a elas sempre fun,
como aquel santo ningún
milagre-xa tantos días.

xo din os brazos de cera,
cabezas, pernas e patas,
o que antes tollido era,
alí deixou as muletas.

Rosquillas que alí comín,
cando era máis pequeno
levávame o meu abóelo
¡ai que alegría pra min!.

Adeus prado do muíño,
donda a herba carrexaba
o meu lombo con cariño
pro cuxiño que berraba.

Adeus miña parroquial
Igrexa de Santomé,
adeus pila bautismal
onde profesei a fe.

Eu a ela sempre fun,
porque meu pai me levaba,
sen deixar dia ningún
dos ca lei santa mandaba.

Capela de Dorvisou
adeus virxe das dores,
regalo dos meus amores
eu xa mais aló non vou.

Adeus veciños devotos
da virxe do meu amor,
con vos subín a Piñor,
pra rezarlle todos xuntos,
para que Deus nos conservase
en moita paz e unión,
e a nosa fe aumentase
no fondo do corazón.

Adeus mozos, rapaciños
Que estades vindo agora,
mañá chega a vosa hora
pra tamén ir de fuciños.

E mais antes vouvos dar
un consello de paisano
obrar ben e non pecar,
así ten que ser o humano.

Esperando sempre en Deus,
e non na xente malvada
esta fai que vai con vós,
pra vos dar mellor patada.

Noso Señor non a dá,
Se vos obrades o ben,
Premiaravos co Edén,
que por sempre durará.
Alí vos espera ver,
cheo de satisfacción,
se cumprides co deber,
voso veciño Ramón.

Ramón L. Souto

HOLA, PAISANO: A pesar de algunos fallos de medida del verso (6º-7º-20º-30º-36º- y no sigo), Tu poema me recuerda el de Rosalía ( que, cantado por Amancio Prada, es una maravilla):

Adios ríos, adios fontes
adios regatos pequenos
adios vista dos meus ollos
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra onde eu me criei
hortiña que quero tanto
figueiriña que prantei........ etc, etc.

Los fallos de los versos con medida erronea, tienen, si te fijas, un arreglo sencillísimo (versos que, o bien tienen una sílaba más o una sílaba menos -ten en cuenta las sinalefas-).

Perdóname que me atreva a corregirte, pero a mi edad, uno ya cree tener licencia para todo. Aprovecho para darte la bienvenida y te mando un fuerte abrazo. MANUEL

Gracias nuevamente Manuel por tu aportación y por tu sinceridad, te deseo lo mejor y no dudes en comentar mis poemas, tu opinión es muy válida para mi.
Un fraternal abrazo de paisano.
Perdona que te haga perder el tiempo pero si dispones de alguno puedes echarle un vistazo al poema "Adeus a Galicia", es un poema dedicado a unas tías abuelas, hermanas de mi abuelo paterno, que emigraron a Argentina siendo muy jóvenes.