Bienvenido a la nueva versión del Portal Literario Mundo Poesía. No dudes en registrarte para disfrutar de todos los beneficios. Podrás publicar poemas, conocer poetas en el Chat de Poetas y mucho más, regístrate ahora.
Poemas GeneralesNingún tipo de reglas respecto al estilo o tema de la poesía. Moderador: Abstrusa NOSTY, Legaqui .
Poemas GeneralesDiscutiendo poema Alucinación en el foro Poemas Generales; Como cuervo viniste a posar en mi ventana
dando la impresión de ser la encarnación del mal
con ese aspecto sombrío.
No provocaste en mi temor alguno
solo percibí tu desolación y dolor.
Me tendiste tu mano
y yo no ...
Como cuervo viniste a posar en mi ventana
dando la impresión de ser la encarnación del mal
con ese aspecto sombrío.
No provocaste en mi temor alguno
solo percibí tu desolación y dolor.
Me tendiste tu mano
y yo no dudé en aceptarla.
Acogida en tus brazos.
Acunada en tu pecho
surcamos los cielos.
Así conocí la verdadera libertad.
Tus alas negras
se fundían con el cielo nocturno.
En tus ojos sólo se reflejan las estrellas.
Toda tú hermosa figura
parecía carecer de vida.
Aun así yo reflejaba un aspecto más exánime
que el de mi oscuro protector.
Noche tras noche
tu sombra se proyectaba hasta mi cama
provocándome profunda alegría.
Mi corazón siempre latía frenéticamente
haciéndome sentir realmente viva.
Una noche de luna nueva
mi oscuro amor no se presentó,
y temí pensar que mis delirios
habían ido muy lejos,
fundiendo de tal manera
la realidad y la ilusión,
que se hace imposible
diferenciar una de otra.
Nunca hablé de él
no por temor al que dirán de mi,
simplemente no creí que en este manicomio
alguien distinga más la “realidad” que yo.
Regístrate en el Portal para quitar esta publicidad.
__________________ Lilium
"Os iusti meditabitur sapientiam,
et lingua eius loquetur iudicium.
Beatus vir qui suffert tentationem,
quoniam cum probates fuerit accipiet coronam vitae.
Kyrie, ignis divine, eleison
O quam sancta, quam serena,
quam benigna, quam amoena,
O castitatis lilium."
Como cuervo viniste a posar en mi ventana
dando la impresión de ser la encarnación del mal
con ese aspecto sombrío.
No provocaste en mi temor alguno
solo percibí tu desolación y dolor.
Me tendiste tu mano
y yo no dude en aceptarla.
Acogida en tus brazos.
Acunada en tu pecho
surcamos los cielos.
Así conocí la verdadera libertad.
Tus alas negras
se fundían con el cielo nocturno.
En tus ojos sólo se reflejan las estrellas.
Toda tú hermosa figura
parecía carecer de vida.
Aun así yo reflejaba un aspecto más exánime
que el de mi oscuro protector.
Noche tras noche
tu sombra se proyectaba hasta mi cama
provocándome profunda alegría.
Mi corazón siempre latía frenéticamente
haciéndome sentir realmente viva.
Una noche de luna nueva
mi oscuro amor no se presentó,
y temí pensar que mis delirios
habían ido muy lejos,
fundiendo de tal manera
la realidad y la ilusión,
que se hace imposible
diferenciar una de otra.
Nunca hablé de él
no por temor al que dirán de mi,
simplemente no creí que en este manicomio
alguien distinga más la “realidad” que yo.
Cuando los delirios empiezan a formar parte de nuestra vida, y cuando se desvanecen, simplemente se halla confunfido, entre realidad y ensoñación.
Noté la falta de un acento, no sé si halla más xP
Saludos loca, siempre es un gusto pasar por tus letras
P.D.:Por cierto, no me parece largo, algunos de mis poemas son así, ¿no?
__________________
"El agua lo echa a perder todo"
-Que el enemigo del hombre no es el whisky, sino el agua.
El agua destruye puentes, volvió leña a Nueva Orleans,
mientras el whisky estaba en los botiquines tranquilito sin meterse con nadie.
-Y esto sin preguntarle a Noé y a quienes iban en el arca
-Exacto. Es más, el Titanic se hundió en agua,
no en whisky. Entonces,
¿A quién hay que eliminar? El agua.
El agua es lo que jode, está comprobado. [...]
Mensajes: 8,545
Localización: España
Sexo: Masculino
Re: Alucinación
Cita:
Originalmente Escrito por Gotiklok
Como cuervo viniste a posar en mi ventana
dando la impresión de ser la encarnación del mal
con ese aspecto sombrío.
No provocaste en mi temor alguno
solo percibí tu desolación y dolor.
Me tendiste tu mano
y yo no dude en aceptarla.
Acogida en tus brazos.
Acunada en tu pecho
surcamos los cielos.
Así conocí la verdadera libertad.
Tus alas negras
se fundían con el cielo nocturno.
En tus ojos sólo se reflejan las estrellas.
Toda tú hermosa figura
parecía carecer de vida.
Aun así yo reflejaba un aspecto más exánime
que el de mi oscuro protector.
Noche tras noche
tu sombra se proyectaba hasta mi cama
provocándome profunda alegría.
Mi corazón siempre latía frenéticamente
haciéndome sentir realmente viva.
Una noche de luna nueva
mi oscuro amor no se presentó,
y temí pensar que mis delirios
habían ido muy lejos,
fundiendo de tal manera
la realidad y la ilusión,
que se hace imposible
diferenciar una de otra.
Nunca hablé de él
no por temor al que dirán de mi,
simplemente no creí que en este manicomio
alguien distinga más la “realidad” que yo.
Bueno mi querdida amiga en el manicomio de la vida y el amor, son muchas las ilusiones y realidades que se rompen un placer leerte, un abrazo.
__________________ SOMOS LA ESENCIA DEL POLEN DE LAS PALABRAS QUE SE ESCAPA DEL ALMA Y SE DISIPA EN EL VIENTO, COMO LA BRISA DEL AIRE ESO SON LOS POETAS/ISAS
Eso es muy cierto, cada quién ve su realidad como la quiere ver.
Muy buen poema.
__________________ ¡Qué viva la buena letra!
"Retirado en la paz de estos desiertos,
con pocos pero doctos libros juntos,
vivo en conversacion con los difuntos
y escucho con mis ojos a los muertos."
En este mundo de locura es común que realidad se nos confunda con las alucinaciones, a veces creamos un mundo paralelo donde los sueños y las fantasias nos permiten anestesiarnos del dolor y asi no sentir la cruda realidad. Bueh hermana creo que empiezo diciendo algo y siempre termino fuera de foco, creo que ya me perdi
La cosa es que me gustó mucho venir a tus letras. Excelentes versos.
Estrellas y besos
Cuando los delirios empiezan a formar parte de nuestra vida, y cuando se desvanecen, simplemente se halla confunfido, entre realidad y ensoñación.
Noté la falta de un acento, no sé si halla más xP
Saludos loca, siempre es un gusto pasar por tus letras
P.D.:Por cierto, no me parece largo, algunos de mis poemas son así, ¿no?
Gracias Nee.... ya corregí en acento...yo espero que no halla mas xD...
Y si es largo el poema.. para mi lo es
__________________ Lilium
"Os iusti meditabitur sapientiam,
et lingua eius loquetur iudicium.
Beatus vir qui suffert tentationem,
quoniam cum probates fuerit accipiet coronam vitae.
Kyrie, ignis divine, eleison
O quam sancta, quam serena,
quam benigna, quam amoena,
O castitatis lilium."
Bueno mi querdida amiga en el manicomio de la vida y el amor, son muchas las ilusiones y realidades que se rompen un placer leerte, un abrazo.
pues si poeta...Gracias por pasar a leerme.. es un gusto tenerte por aca..
__________________ Lilium
"Os iusti meditabitur sapientiam,
et lingua eius loquetur iudicium.
Beatus vir qui suffert tentationem,
quoniam cum probates fuerit accipiet coronam vitae.
Kyrie, ignis divine, eleison
O quam sancta, quam serena,
quam benigna, quam amoena,
O castitatis lilium."
Estoy feliz de leer tan bello escrito, sin palabras para expresar lo que mis ojos acaban de leer.
Es una perfecta creacion amiga, es un placer pasar a leerte.
Te dejo mil estrellas y un
.
Gracias Nes... Un gustote tenerte aca.. me alegra que te gustara ... Gracias por las estrellas
__________________ Lilium
"Os iusti meditabitur sapientiam,
et lingua eius loquetur iudicium.
Beatus vir qui suffert tentationem,
quoniam cum probates fuerit accipiet coronam vitae.
Kyrie, ignis divine, eleison
O quam sancta, quam serena,
quam benigna, quam amoena,
O castitatis lilium."