Congoxas da noite

PITEIRA

Poeta que considera el portal su segunda casa
Ouvean os cans
na noite pechada,
cantan os grilos
de escuros valados
e aluman a corga,
acó e acolá,
tenues candeas
que veñen e van.
Eu vou polo medio
e sinto uns pasos
moi preto de min,
e aperto, e apuro,
non sexa que cheguen
denantes que min.
Escura ribeira
que eu hei de pasar,
escuro camiño
á beira do río.
No peito a congoxa
faime apurar
e miro pra diante
pois quero chegar
e verme axiña
nese meu lar.
E aquelas candeas
que van canda min
amansan as feras
e botan de alí
os medos que amosan
no meu camiñar.
E chego por fin,
e pecho a portada.
E fóronse os medos
que andaban comigo,
quedáronse fóra
no escuro camiño
aló na ribeira
na beira do río.
E quedan con eles
ouveos de cans,
os grilos cantando
e tenues candeas
que veñen e van.
 
Última edición:
Ouvean os cans
na noite pechada,
cantan os grilos
de escuros valados
e aluman a corga,
acó e acolá,
tenues candeas
que veñen e van.
Eu vou polo medio
e sinto unhos pasos
moi preto de min,
e aperto, e apuro,
non sexa que cheguen
denantes que min.
Escura ribeira
que eu hei de pasar,
escuro camiño
á beira do río.
No peito a congoxa
faime apurar
e miro pra diante
pois quero chegar
e verme axiña
nese meu lar.
E aquelas candeas
que van canda min
amansan as feras
e votan de alí
os medos que amosan
no meu camiñar.
E chego por fin,
e pecho a portada.
E fóronse os medos
que andaban comigo,
quedáronse fóra
no escuro camiño
aló na ribeira
na beira do río.
E quedan con eles
ouveos de cans,
os grilos cantando
e tenues candeas
que veñen e van.



Me han recordado las aventuras de D. Quijote,
y Sancho Panza, aullan los perros,
cantan los gritos en la noche cerrada...hermosas imágenes
Una delicia de poema, me gusta tu forma de expresarlo.
Me recuerda a la lengua castellana antigua...
como en tu precioso poema "A media noche"
soy una fan de tus poemas, tú escribe y yo voy a leerte,
avisame de tus nuevos escritos, me encanta leerte

Gracias por todo Xosé, besos y tus estrellassss:::hug::::::hug:::
 
Querido Xosé, la dulzura de tus versos me ha llevado a la niñez (y eso que queda ya lejos) ja ja ja, pero me ha devuelto viejos fantasmas escondidos entre ramas, caminos y aullidos de perros, Pero así y todo me encantó volver, Precioso poema, mis estrellas para el y mi abrazo enorme para un amigo fabuloso. Alba
 
cada vez que leo tus poemas en gallego me cuesta un poco traducirlo pero en general entiendo su contenido pero al leerlo me suenan a música y me gustan un abrazo CARMEN

Gracias, Carmen. Me encanta que pases a leer estos poemitas escritos en mi dulce idioma. Sé que representa un esfuerzo adicional para quien no lo conoce, lo que demuestra la gran atención que tienes conmigo. Y me alegra mucho de que te guste su música.
Un fuerte abrazo.
Xosé.
 
Me han recordado las aventuras de D. Quijote,
y Sancho Panza, aullan los perros,
cantan los gritos en la noche cerrada...hermosas imágenes
Una delicia de poema, me gusta tu forma de expresarlo.
Me recuerda a la lengua castellana antigua...
como en tu precioso poema "A media noche"
soy una fan de tus poemas, tú escribe y yo voy a leerte,
avisame de tus nuevos escritos, me encanta leerte

Gracias por todo Xosé, besos y tus estrellassss:::hug::::::hug:::

¡Ay, Carmen, qué cosas me dices!
Un besazo, querida amiga.
Xosé.
 
Querido Xosé, la dulzura de tus versos me ha llevado a la niñez (y eso que queda ya lejos) ja ja ja, pero me ha devuelto viejos fantasmas escondidos entre ramas, caminos y aullidos de perros, Pero así y todo me encantó volver, Precioso poema, mis estrellas para el y mi abrazo enorme para un amigo fabuloso. Alba

Gracias, Consuelo. Puede que la niñez esté lejos, efectivamente, pero tan sólo en el tiempo pues en el corazón sigue viviendo muy cerquita...

(Sueños al alba, te quedó precioso)

Besazos....
Xosé.
 
Tu poema me lleva a recordar los veros que ya tiempo atrás leía de Rosalía.
Muy bellos versos estimado Xosé con ese aire melancólico y melodioso que le has dado.
Un abrazo.

¡Uf! ¡Te recordé a Rosalía! Aunque sólo sea a causa de que mi poemita está escrito en gallego, ya es para mí un halago recibir ese comentario.
Un fuerte abrazo, Antonio.
Xosé.
 
Lembro eses camiños a escuras, apurando o paso e facendo ruido para non escoitar a natureza falar.
O primero que viña á cabeza era a santa compaña e os mortos, as meigas...
Lembro os contos na lareira as noites de inverno, ¡que medo!, e aínda así como gostaba de escoitalos.
Un verdadeiro pracer visitarte, tórnoche todo o que me enviache, porque ti sí o mereces.
Un bico e unha aperta.
 
Lembro eses camiños a escuras, apurando o paso e facendo ruido para non escoitar a natureza falar.
O primero que viña á cabeza era a santa compaña e os mortos, as meigas...
Lembro os contos na lareira as noites de inverno, ¡que medo!, e aínda así como gostaba de escoitalos.
Un verdadeiro pracer visitarte, tórnoche todo o que me enviache, porque ti sí o mereces.
Un bico e unha aperta.
Amiga ogul, quedo moi agradecido polo teu afagador comentario.
Grazas por pasar polo meu poema e polo teu agasallo.
Unha aperta.
Xosé.
 
Hermoso poema querido Xosé que me recuerda a mi juventud,cuando no había los coches de hoy en día para ir de un lado a otro. Muy bien expresado, con mucha musicalidad .y que casi me dió miedo al leerlo recordando aquellos tiempos.
Un fuerte abrazo, mis estrellas y reputación.
 
Última edición:
Hermoso poema querido Xosé que me recuerda a mi juventud,cuando no había los coches de hoy en día para ir de un lado a otro. Muy bien expresado, con mucha musicalidad .y que casi me dió miedo al leerlo recordando aquellos tiempos.
Un fuerte abrazo, mis estrellas y reputación.
Moitas grazas amigo Ramón.
É unha sensación que eu tiña de pequeno ao pasar, de noite, por aqueles camiños escuros.
Unha aperta, amigo poeta.
Xosé.
 

MundoPoesía se mantiene gracias a la publicidad y al apoyo de nuestros Mecenas.

✦ Hazte Mecenas

Sin publicidad · Blog propio · Apoya la poesía en español

Atrás
Arriba