• 📢 Nuevo: Hazte Mecenas — sin publicidad, blog propio, y apoya la poesía en español. | Mi Libro de Poesía | Métrica Española (beta)
  • Herramienta de Métrica Española mejorada

    Hemos renovado por completo nuestro analizador de métrica: ahora analiza poemas enteros con detección de sinalefas, sinéresis, esquema rímico, tipo de estrofa y mucho más. Además, incluye dos nuevas herramientas: Rimas — busca rimas consonantes y asonantes filtradas por sílabas — y Sinónimos — encuentra palabras alternativas que encajen en tu verso. Está en fase de pruebas — tu opinión nos ayuda a perfeccionarlo. Si encuentras algún error o tienes sugerencias, escríbenos a info@mundopoesia.com. Probar la nueva versión →

Mi tiempo (tres liras)

José Galeote Matas

Poeta que considera el portal su segunda casa
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
 
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
Unas liras sensacionales, querido José, estructura en la que te he visto brillar más de una vez. Gracias por el momento de grata lectura aunque no llegue a estar muy de acuerdo con todo su contenido.
Te abrazo con cariño.
Salva.
 
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
Sutil melancolía en tus ordenados versos, admiro tu capacidad para escribir con técnicas poéticas e imprimir alma a tus poemas, sentimientos que me trasladas y que en cierta manera comparto. Yo soy poeta de verso libre a tope, una vez hice un soneto y eso ha sido toda mi unión con la métrica. Siempre es un placer leerte amigo José. Abrazote vuela. Paco.
 
Unas liras sensacionales, querido José, estructura en la que te he visto brillar más de una vez. Gracias por el momento de grata lectura aunque no llegue a estar muy de acuerdo con todo su contenido.
Te abrazo con cariño.
Salva.
Gracias, mi buen Salva, por esas palabras de elogio a mis liras.
En cuanto al desacuerdo, jajajajaja, hombre, ese es mi sentir íntimo en el momento en que las compuse, por lo que ni se puede estar o no de acuerdo, jajajajajajajajajajajajaja, es personal e intransferible, jajajajajajajajajajaja.
Un enorme abrazo, mi entrañable amigo.
 
Sutil melancolía en tus ordenados versos, admiro tu capacidad para escribir con técnicas poéticas e imprimir alma a tus poemas, sentimientos que me trasladas y que en cierta manera comparto. Yo soy poeta de verso libre a tope, una vez hice un soneto y eso ha sido toda mi unión con la métrica. Siempre es un placer leerte amigo José. Abrazote vuela. Paco.
Gracias, mi entrañable mañico, por esas palabras. Bueno, me gusta mucho la clásica, y procuro que no me encorsete al dejar, utilizando esas técnicas poéticas que mencionas, mis sentimientos, mi alma, mi corazón, de modo que exista el más ajustado equilibrio entre la técnica y el fondo.
En poesía libre se escribe tan hermoso (y a veces mucho más) que en clásica, y tus poemas son una muestra de ello.
Un enorme abrazo, querido Paco.
 
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
¡Que bueno eres, bandido!, atesoras un cofre repleto de joyas y bienes... y que bien mientes ( y mentimos) en la conclusión.
Yo veo, a menudo, sobre todas las cosas, ese reloj que cuelga encima (cual espada de Damocles), con su péndulo que, imparable y homicida, golpea a cada segundo; Y entonces pienso en eso de perder batalla tras batalla hasta la gran derrota final...jajas....te dejo unos versos del grandioso Carles Riba. ¡ Saludos!


Penso en el cor -i en l'orient
de la perla encara marina;
en el somni que l'endevina
i que l'ull massa ric desment.

Cap triomf no pesa en el vent
i, juntes, al buf que hi declina,
s'esborren l'onada divina
i l'aventura vehement.

¿D'on venim, que no fos tornada?
Com una absurda enamorada,
la vida ens fa plorar el passat.

¿On tornem, que no fos naixença?
Vivim de mort, i no ens és grat;
morim d'amor, i no s'hi pensa.
 
Última edición:
Me encanta leerte y disfrutar de tus versos. Hay días en que despertamos sonrientes y días en los que solo despertamos jeje y eso es maravilloso.
Abracitos
Jaja, sí, mi querida Ethel, a veces, solo despertamos, jajajaja. Me alegra saber que mi poema te propició un despertar sonriente.
Gracias, primor, por estar y acompañarme en mis letras.
Besos, preciosa sonrisa, besos en alas de los vientos.
 
¡Que bueno eres, bandido!, atesoras un cofre repleto de joyas y bienes... y que bien mientes ( y mentimos) en la conclusión.
Yo veo, a menudo, sobre todas las cosas, ese reloj que cuelga encima (cual espada de Damocles), con su péndulo que, imparable y homicida, golpea a cada segundo; Y entonces pienso en eso de perder batalla tras batalla hasta la gran derrota final...jajas....te dejo unos versos del grandioso Carles Riba. ¡ Saludos!


Penso en el cor -i en l'orient
de la perla encara marina;
en el somni que l'endevina
i que l'ull massa ric desment.

Cap triomf no pesa en el vent
i, juntes, al buf que hi declina,
s'esborren l'onada divina
i l'aventura vehement.

¿D'on venim, que no fos tornada?
Com una absurda enamorada,
la vida ens fa plorar el passat.

¿On tornem, que no fos naixença?
Vivim de mort, i no ens és grat;
morim d'amor, i no s'hi pensa.
Magnífico y profundo comentario me dejas, amigo halconero. Gracias por esas palabras tan acertadas.
Lindo el poema de Carles Riba, muy apropiado, pues se desliza bastante en la esencia de mi poema (que será a la inversa, jajajaja, que mi poema se desliza en su esencia, jajajaja). No había leído ese poema, bueno, de hecho no leo poesía en catalán, pues aunque lo hablo (imagino que no muy bien, jajajajajaja), la literatura me es un poco dificultosa ya que en ella se emplea un catalán rico y culto, con palabras ajenas al lenguaje común de las calles, bares, tiendas, etc etc, de Barcelona.
Un fuerte abrazo, querido amigo.
 
Gracias por compartir estas liras decepcionadas (no decepcionantes), aunque no responden mucho a tu lema

"Desterremos del diccionario del Pueblo la palabra "resignación"

Saludos.
 
Última edición:
Gracias por compartir estas liras decepcionadas (no decepcionantes), aunque no responden mucho a tu lema

"Desterremos del diccionario del Pueblo la palabra "resignación"

Saludos.
Gracias por tu aportación, Pablo. Bueno, mi lema lo es solo en el ámbito político y social, y no lo puedo trasladar al ámbito lírico e intimista, jajajajajajajajajajajaja.
Un fuerte abrazo, querido amigo.
 
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
Tan oscuro como impecable me ha resultado este poema. Un gusto es leerte. Un abrazo te dejo por este medio virtual.
 
Tu alegría está intacta
la espiga de tu pluma en tinta de oro
pinta la letra exacta
descubriendo un tesoro
que despide a la aduana de este foro.
Jajajajaja, pero que lindo y simpático, jajaja. Graciaaaaaaaaaaaassssssss por ese comentario tan bonito en una lira excelente, sin fallo alguno en todos sus ritmos. Y con un contenido muy cálido y alentador. Eres un primor primoroso de encantador encanto, jajaja.
Besos, preciosa, besos en alas de los vientos.
 
De no haber aprendido ya a -comentar- pienso que no lo consigo , dentro de un siglo....aunque en espíritu sea , hombre ; por lo que paso
a la COPIA , venga esta vez te copio a ti y quedo como una reina. Desde luego en estas hermosísimas liras veo: muy ajustado el equilibrio entre la técnica y su fondo, siempre lo consigues en todos tus poemas, y te habrás quedado como nuevo descargando
tanta pena y pesadumbre en tu poesía, olvida la aduana, que allí no tienes nada retenido.....pues vaya, un beso en alas mi ventilador
al 3 , s.o.s... que me abrasoooooooooooooooooooooooo
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
 
De no haber aprendido ya a -comentar- pienso que no lo consigo , dentro de un siglo....aunque en espíritu sea , hombre ; por lo que paso
a la COPIA , venga esta vez te copio a ti y quedo como una reina. Desde luego en estas hermosísimas liras veo: muy ajustado el equilibrio entre la técnica y su fondo, siempre lo consigues en todos tus poemas, y te habrás quedado como nuevo descargando
tanta pena y pesadumbre en tu poesía, olvida la aduana, que allí no tienes nada retenido.....pues vaya, un beso en alas mi ventilador
al 3 , s.o.s... que me abrasoooooooooooooooooooooooo
Jajajajajajajajajaja, tu simpatía siempre me trae momentos gratos, Marga preciosa, dulce y tierna.
Bueno, pues me desvío antes de llegar a la aduana, me dirijo a tu casa, recalo en ella, te busco, te encuentro, y....seré yo quien te abrase en llamaradas de últimos suspiros, jajajajajaja, y ambos, ascenderemos en halos de puro y gratificante misticismo, JAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJAJA
 
Puedo asegurar en tu nombre, estimado amigo, que en tu paso por la susodicha aduana (a la que espero tardes mucho aún en llegar) no te van a recriminar que tu vida haya sido torpe y vana, eso no puede ser y lo que no puede ser no puede ser y además es imposible, como bien sabrás.

Magníficas liras, José, muy del estilo de lo que me gusta hacer a mí.

Un abrazo fuerte con mi felicitación.


reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
 
Puedo asegurar en tu nombre, estimado amigo, que en tu paso por la susodicha aduana (a la que espero tardes mucho aún en llegar) no te van a recriminar que tu vida haya sido torpe y vana, eso no puede ser y lo que no puede ser no puede ser y además es imposible, como bien sabrás.

Magníficas liras, José, muy del estilo de lo que me gusta hacer a mí.

Un abrazo fuerte con mi felicitación.
Jaja, sí, ya he visto que tú también tienes asuntos pendientes con la parca, jajajajajajaja, pero que, al igual que yo, no tienes prisa en abrazarla, jajajajajajajajajajajaja.
Gracias por tu presencia y cálidas palabras.
Un fuerte abrazo, entrañable amigo.
 
Última edición:
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
Y puse me gusta, mas no puse el impulso de vida y tiempo que tu no ves, pero queda impreso en tus letras, en tus risas, en la fuerza que llevan tus palabras.
Creo, no se, es mi pensamiento personal que, que somos nosotros mismos quien nos robamos la fuerza y vitalidad, porque nos empeñamos en pensar en nuestro tiempo...pero el tiempo, el tiempo no nos roba nada, y la vida nos añade...
El tiempo no es nada, es sólo un concepto inventado para que nos rindamos a él...la vida es lo que tiene sentido y cuanto mas vives, mas experiencia, y cuanto mas experiencia mas fuerza, y mas ganas...mas completo, mas repleto...mas excelencia en todo...
En fin...
Que tu reloj está parado, que no te empeñes en ponerle en marcha.
Besos, mi primoroso caballero andante...
 
Y puse me gusta, mas no puse el impulso de vida y tiempo que tu no ves, pero queda impreso en tus letras, en tus risas, en la fuerza que llevan tus palabras.
Creo, no se, es mi pensamiento personal que, que somos nosotros mismos quien nos robamos la fuerza y vitalidad, porque nos empeñamos en pensar en nuestro tiempo...pero el tiempo, el tiempo no nos roba nada, y la vida nos añade...
El tiempo no es nada, es sólo un concepto inventado para que nos rindamos a él...la vida es lo que tiene sentido y cuanto mas vives, mas experiencia, y cuanto mas experiencia mas fuerza, y mas ganas...mas completo, mas repleto...mas excelencia en todo...
En fin...
Que tu reloj está parado, que no te empeñes en ponerle en marcha.
Besos, mi primoroso caballero andante...
Precioso, emotivo, conmovedor, cálido, alentador, filosófico, y muy poético comentario me regalas, Lirae preciosa, por el cual tienes mi gratitud junto a mi cariño y a mi admiración por tu capacidad poética hasta cuando escribes comentarios.
Besos, hermosa y radiante flor de las Islas eternas, besos en alas de los vientos.
 
reloj-de-arena.jpg

Se diluye mi impulso
que antaño, recio y firme, se erigía,
intrépido y convulso,
sobre toda alquería
que guardara la flor de mi alegría.

Ya siento a la guadaña,
que siega las espigas de mi hombría
con arte, filo, y maña,
dispuesta, en su porfía,
a dejarme sin luz, sin noche y día.

Me rindo a la evidencia,
mi tiempo ha concluïdo en la adüana,
donde toda presencia,
adusta y veterana,
pagará por su vida, torpe y… vana.

José Galeote Matas (España)
Una gran belleza formal aunque el contenido sea lutuoso.
Un saludo.
Castro.
 
Una gran belleza formal aunque el contenido sea lutuoso.
Un saludo.
Castro.
Gracias, mi buen Castro, por tu presencia y palabras.
Un poco luctuoso sí que es, jajaja. Bueno, era mi estado de ánimo en ese momento, y es cuando me siento sumergido en melancolías cuando más fervientemente viene la Musa a visitarme, jaja.
Un fuerte abrazo, querido amigo.
 

MundoPoesía se mantiene gracias a la publicidad y al apoyo de nuestros Mecenas.

✦ Hazte Mecenas

Sin publicidad · Blog propio · Apoya la poesía en español

Atrás
Arriba