Estás utilizando un navegador obsoleto. Puede que este u otros sitios no se muestren correctamente. Debes actualizarlo o utilizar un navegador alternativo.
Supongo que lo que habrás editado es la tilde sobre la a. El título está en galego, al igual que el poema, y en este caso debe llevar tilde.
'Trioletos á memoria' sería en castellano, 'Trioletos a la memoria'.
Aunque puede que cuando publiqué pusiera el título de otro modo y que ahora no...
Andan os mortos no chan
berrando por se ceibar,
porque onte andaron por pan
andan os mortos no chan.
Inda que mortos están
non esqueceron loitar,
andan os mortos no chan
berrando por se ceibar.
As agochadas cunetas
agochan soños perdidos;
arelas enchen, inquietas,
as agochadas cunetas.
Dos...
Van ganando ya las sombras
a la clara luz del día,
vistiéndose están de oscuro
los colores que tenía.
Y yo me oculto, inseguro,
de la cabeza a los pies,
que gravemente me inquietan
la luces que no se ven.
Un temible escalofrío
recorre toda mi piel
cuando ruidos voy oyendo
a través de la pared...
Paseaban los fusiles,
las pistolas y las balas
por oscuras carreteras,
por las cunetas calladas.
Paseaban por el monte
bajo las noches de plata
o tras los tímidos faros,
antes de rayar el alba,
de camionetas de muerte
que a la muerte los llevaban.
Y pretenden que olvidemos,
los de la derecha...
Y se asustaron los días,
y las noches se cerraron,
el sol se fue poniendo,
se fue la luna ocultando.
Pero el invierno no llega,
no se hiela la mañana,
florece en enero el almendro
suplicando un poco de agua.
¡Qué hermoso está florecido,
qué bonito el condenado,
sonriéndole a los días,
colorido...
Primer de tot demanar-vos perdó per esperar fins avui per respondre-us. Ho sento molt, no puc entrar en aquest bonic lloc amb la freqüència que voldria, els dies van passant i acaben passant els anys i ni t'adones. I a continuació, agrair-vos de tot cor els vostres comentaris. Em sento afalagat...
Ostras, Consuelo, non voltei pasar por aquí ata agora. Sinto no poder entrar con máis asiduidade, mais é o que hai... Moitísimas grazas, moi, moi, moi retasadas, por pasar a lerme sempre. Un bico e unha aperta ao Amadeo.
La imaginación del lector y lo que vea en lo que lee es algo, en ocasiones, difícil de sospechar. En este poemita yo quise hablar de "diosas", nunca las clasifiqué en ningún epígrafe fiscal, en ningún oficio (Podría imaginar muchos oficios para mis "diosas" pero nunca las hubiera hecho...
Sus ojos me miraban
embaucadores,
sus labios me ofrecían
sus mil sabores
y yo me hundía
en su dulce regazo
y me rendía.
Danzaban para mí
como dos diosas,
como en el viento danzan
las mariposas.
Yo las miraba
y en su tierna sonrisa
me enamoraba.
Han pasado los días…
¿Ya no recuerdas
que aquella...
Es un buen experimento
bogar por verso sin rima,
pero puede costar caro
y cansado el recorrido;
mas será reconfortante
el final de ese camino
si va a consistir el premio
en gozar con un buen fino.
jejeje...nada, que no lo consigo.
Un abrazote.
Me ha encantado tu soneto y me permití, sin tu permiso y esperando tu indulgencia, poner estos cuatro versos a modo de comentario en él.
Un saludo, Tere.
Y aumentan toda magia de tamaño,
y cobran sin rubor el voluntario
emolumento, no es ningún salario,
convenciendo su hechizo al más huraño.
Un poema en tu línea. Me encanta volver a comentar tus versos, aunque sea para decir algo tan simple como esto; pero es que es verdad: Un poema en tu línea, una línea de indignación ante las injusticias que tú sabes versar con estilo propio.
Un besote, Carmen.
Muy bien, Carmen. Aunque hay algo que me escandaliza. Sí, me escandaliza y me apena que a estas alturas aún tengamos que calificar un escrito así como "valiente".
Sigue expresando tu pensamiento que es casi el mío, y digo casi porque espero que opinemos parecido, no igual...jejeje.
Un fortísimo...
Gracias, José. Como me recomendaste no visité el poema en el foro, pero lo leí aquí. Entiendo bien tu comentario y te lo agradezco de veras.
Un abrazo.
Jajajajaj....moltes gràcies, company!
Haig de dir-te que sóc gallec, però visc a Catalunya des de els 8 anys. Parlo i escric, millor o pitjor, el català i el gallec. M'encanta fer-ho.
Una forta abraçada.
Paseaban los fusiles,
las pistolas y las balas
por oscuras carreteras,
por las cunetas calladas.
Paseaban por el monte
bajo las noches de plata
o tras los tímidos faros,
antes de rayar el alba,
de camionetas de muerte
que a la muerte los llevaban.
Y pretenden que olvidemos,
los de la derecha...
¡Hola, Sergio!
No me di cuenta de que no te había respondido. ¡Cuánto tiempo, amigo!
Muchísimas gracias por tu comentario, y por tu apreciación sobre el rol que asumo en el poemita, jeje.
Un fuerte abrazo.
Trona, trona,
trona que trona,
l'ànima es queda
amb l'aigua sola.
Trona, trona,
trona que trona.
El meu amor
plora que plora.
Plora que plora
sota l'aiguat,
i el meu amor
s'ha remullat.
S'ha remullat,
va tota xopa,
va tota xopa,
s'ha remullat,
ai, ma estimada
sota la pluja,
sota la pluja...
A comentar tu poema
a estas alturas yo vengo
y la opinión que sostengo
calificando este tema
es que sería anatema
que después de tantos años
(ya tendría yo redaños
de venir a corregirte)
me acercarse aquí a decirte
como versar sin engaños.
Sé que no es bueno el poema
pero me atrevo a mandarte...
Hola, Marcos. Mucho tiempo llevo sin aparecer por aquí y lo hago hoy con tanta rapidez que hasta pongo liVeren en lugar de liBeren...Gracias por tus apreciaciones, lo de títulos en minúsculas no lo recordaba, la falta de ortografía no tengo excusa, jeje, ahora lo corrijo.
Un fuerte abrazo.
Entre tus senos me inflamas,
en tus labios me apasionas,
en tu sonrisa me matas,
en tus ojos me enamoras.
Y en tu piel grabo el deseo
que en mi pecho se desboca,
hundo mi cuerpo en tu cuerpo,
fundes mi amor en tu boca.
Soy de tu vientre cautivo,
tu esclavo soy desde ahora
hasta que hiera la...
Precioso, Tere. Me han dado ganas de ir a pasear en busca de ese fruto rojo...jeje...de las setas no, que no las conozco bien...
Un fuerte abrazo.
Xosé.
Una bonita inspiración y un bonito homenaje a Quintero, León y Quiroga así como a Juanita Reina, quien popularizó la canción "YO SOY ESA"
Un abrazo, Pili.
Xosé.
[FONT=georgia]LES BRUIXETES
Surten les bruixes
i entre la boira
toquen les cuixes
dels minyonets.
Apa, a dormir!
que us vigilen
i us castiguen
si sou desperts.
Si sou al llit
tapeu-vos bé
que les bruixetes
vindran a veure
si teniu fred.
I si en teniu
amb ses...
Bueno...a mí me parece que tampoco pertenece al grupo de microprosas. Aunque, dejando eso a un lado y criticando tan solo el aspecto artístico de la composición, he de decir que me parece sumamente interesante.
Un saludo.
Xosé.
Genial, poeta.
La ortografía tiene solución, no te apures, verás como progresas.
La obra es...como decirlo, excelente. ¿Rapeo?
Felicidades y bienvenido al club.
Xosé.
Gracias a ti, amigo poeta, por pasar por este rinconcito y haberte detenido a leer estos versos. Muchas gracias por tus amables palabras.
Un saludo.
Xosé.
Muy ingenioso. Es un alarde de osadía y genialidad.
Me ha encantado, Eladio.
Un cordial saludo, amigo. Hacía mucho tiempo...
Espero poder leerte más a menudo a partir de ahora.
Xosé.
Singular y femenino o femenina, perdón...jeje
Singular, sí. Pero singular de única.
Ha sido un placer volver a estar, después de tanto tiempo, entre tus versos.
Un beso, Elisalle.
Xosé.
Gracias, Marian. Es un placer recibir tu comentario en este poemita.
Un fuerte abrazo, después de una larga temporada sin poder hablar con vosotros.
Xosé-.