Estás utilizando un navegador obsoleto. Puede que este u otros sitios no se muestren correctamente. Debes actualizarlo o utilizar un navegador alternativo.
[FONT=Trebuchet MS]
[FONT=Trebuchet MS][FONT=georgia]
M'encalça, em toca i fuig[FONT=georgia]
[FONT=georgia]i s'amaga en el blau immens.
[FONT=georgia]
[FONT=georgia]Torna, em toca i fuig
[FONT=georgia]amb serena i dolça remor,
[FONT=georgia]enduent-se plors del meu cor,
[FONT=georgia]robant...
[FONT=Georgia] [FONT=Georgia]Que yo la quiero en el aire,
[FONT=Georgia]que en el agua yo la quiero,
[FONT=Georgia]en el aire que respiro,
[FONT=Georgia]en el agua que yo bebo.
[FONT=Georgia][FONT=Georgia] Que yo muero por sus ojos,
[FONT=Georgia]que por sus labios yo muero...
Hace ya tiempo que no entro en el foro, y no es por falta de fanas, pero al hacerlo hoy me encuentro con vuestros amables mensajes a pesar de mi larga ausencia.
Muchas gracias, Julia.
Un fuerte abrazo.
Xosé.
Muchísimas gracias, Julia, por haberme incluido en este proyecto.
Muchísimas gracias a todos los que habeis participado para lograr este gran trabajo.
Un abrazo.
Bonito poema, Susana. Para respetar a los demás es necesario empeazar por respetarse uno mismo. Amando nuestra tierra debemos suponer que los demás también aman la suya.
Un abrazo.
Xosé
Hola, susana. Muchas gracias por tu comentario. Es verdad que hacía mucho tiempo que no nos veíamos. Me alegro mucho de tu visita.
Un fortísimo abrazo de tu amigo
Xosé.
Foi a Castilla por pan
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida,
peniñas por alimento.
Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo...
Casteláns, casteláns,
tendes corazón de ferro!
Cantares gallegos. (Rosalía de C.)
Grazas pola túa visita nestas letriñas catalanas.
Unha aperta...
[FONT=georgia]
Abans era abans,
ja no hi ha marxa enrera,
des de el vint i nou de juny
revifà aquesta foguera.
S’han assecat els ulls
de mirar tanta senyera.
Plors d’esperança gran
i d’estelada bandera,
plors ompliren el camp
i demanaren amb clam
la llibertat de la terra...
Morren nas penas
as salgadas ondas,
morren nas fondas
buracas alén
e mórreme o espírito
ollándome lonxe,
ollándome lonxe
do meu doce ben.
Non te vaias amor,
amor non te vaias,
non te vaias coas ondas
salgadas do mar,
volve comigo
amor mariñeiro,
que eu morro de pena
se te vexo marchar.
Cea...
Cuando la sonrisa se hace patente en los labios de quien lee es porque lo que lee es agradable para él.
Disfruté de este micro con una sonrisa...
Felicidades, Eladio.
Xosé.
Eso espero, Carmen. Lo que no podemos es quedarnos de brazos cruzados viendo como otros se mueven. Todos podemos hacer algo, aunque no sea mucho, cada uno en lo que podamos, un granito de arena. Vale más un poquito que nada y mirar para otro lado.
Un abrazo muy fuerte.
También podría ser Ángel. Pero sin remedio tuvo que leer antes para declarar el voto. Imposible no leer lo que pone en la papeleta, luego se declara el voto nulo, claro está....
Pero no, a la papelera no, que hay que justificar el voto...
Un abrazo.
[FONT=Georgia]Y de un tronco retorcido
[FONT=Georgia]cuelga su garganta rota,
[FONT=Georgia]es la soga la derrota
[FONT=Georgia]en su pecho dolorido.
[FONT=Georgia]La esperanza se ha perdido
[FONT=Georgia]entre sus sueños robados;
[FONT=Georgia]que pereció entre abogados,
[FONT=Georgia]entre...
Excelente poema, Libelula. Sólo una cosa, a mi modo de ver, el último verso no era necesario, sólo sirve de aclaración, una aclaración innecesaria. No queda mal, pero a mí me hubiera gustado más sin él. Quizás pensaste que no quedaba claro y quisiste afianzarlo, pero no era necesario. De todos...
jajaja....Podría ocurrir que la "ley de Murphy" se cumpliese (Si es posible que algo pueda salir mal, saldrá mal), pero era un riesgo que debía correr, no quedaban opciones.
Gracias, Antonio.
Un abrazo.
Hola, Isidoro. A pesar de las correcciones que, acertadamente te han advertido ya, deberías hacer a este ppoema para ser considerado un ovillejo correcto, a mí me ha encantado.
Un saludo, poeta.
Xosé.
Mira que me gustan a mí los tomatitos, pero no, no te has ido a ese lado, has interpretado exactamente lo que yo esperaba; me alegro de haberlo conseguido.
A veces es necesario recurrir a cosas inauditas para conseguir que nos presten la atención que deseamos...je jej je.
Mucha suerte, que tu...
(De amor, pues...¡Quién no ama la buena mesa!)
¿Qué aprecia Baco, el divino?
El vino.
¿Con qué tomándolo van?
Con pan.
¿Qué no le falta al gorrino?
Tocino
Es de paladar bien fino,
y sobre esto ho hay disputa,
quien sin complejos disfruta
de vino, pan y tocino.
(De vino, pues...¡Como...
[FONT=georgia]Hasta hoy mismo no se me ocurrió. Lo había intentado de todas las formas: mensajes al móvil, en el facebook, enviándole twitter...Hasta he llegado a escribirle una carta con boli y usé el correo postal. Como no funcionaba le volví a escribir otra y la puse en su buzón, pero nada...
Bueno, ahuyentar...eso quisiera yo, pero intentarlo sí que lo intento, no te quepa la menor duda.
Me alegro mucho de que te guste, Eli. Muchísimas gracias por tu comentario y por TODOOOOO.
Un besito, Diana.
Xosé.
Gracias por tu visita, Jose rodolfo. Arreglé algunos versos, pero no fue Maramín quien me advirtió de los errores que había, sino Durruti, a quien agradezco de nuevo su atención. Por otra parte, estaría encantado de que el maestro Marcos visitara mi poemita, pero ya habrá tiempo para todo, sería...
¡Vaya! Amigo Virtus, me dejas pasmado con todos esos halagos. Creo que no merezco tanto, pero te los agradezco mucho. Me animas a seguir intentándolo.
Salud, poeta.
Xosé.
(Tengo que decir que corregí algunos defectos que había en el poema, de los que me advirtió el amigo Durruti y al que yo...
Buena, Eladio, no sé si todo lo hace el capitalismo. Quizás nosotros tengamos también algo que ver.
Pero tienes razón, el sistema mueve los engranajes...
Un abrazo.
Xosé.
[FONT=georgia]Ven connosco, pomba branca
e non deixes de voar,
ven connosco, branca pomba,
imos xuntos a vogar.
Ti no vento, pomba branca,
nós nas corgas, ti no ar.
Ti vixía do camiño,
nós ollándote pasar.
Ti facendo novo niño
nun carballo, nunha leira,
nun valado, nun pombal...
jaja...Fieras siempre sobran, pero no hay manera, ahí están.
En cuanto a la métrica, tengo dudas con la sinalefa...a ver si alguien lo ve y nos lo aclara.
Muchas gracias, Jose.
Xosé.
Buen intento...A pesar de los errores de métrica, a pesar de que no sea haiku sino sernyu, el poema es precioso.
Me ha encantado, Eli. Espero que no abandones y sigas practicando.
Un cariñoso saludo.
Xosé.
[FONT=georgia]Que nos birla las carteras,
que nos bautiza el buen vino,
que nos emplaza al divino
mientras nos vende quimeras.
Que es un hombre entre las fieras
como lo fue Segismundo,
que es una fiera en el mundo
y en las finanzas un lince;
donde hubo diez dijo quince.
¡Por sus mentiras yo me...