PITEIRA
Poeta que considera el portal su segunda casa
[TABLE="width: 100%"]
[TR]
[TD="class: tArticComun, bgcolor: #E2DFD6"]Morren nas penas
as salgadas ondas,
morren nas fondas
buracas alén
e mórreme o espírito
ollándome lonxe,
ollándome lonxe
do meu doce ben.
Non te vaias amor,
amor non te vaias,
non te vaias coas ondas
salgadas do mar,
volve comigo
amor mariñeiro,
que eu morro de pena
se te vexo marchar.
Cea, mariñeiro, cea...
A praia dourada
que deixas atrás
agarda que volvas
do duro vogar.
Cea, mariñeiro, cea...
Eu tamén quero,
mariñeiriño,
verte que volves
ao teu fogar.
E se non volves,
ai, queridiño,
non poderei
deixar de chorar.
E se non volves,
mariñeiriño,
se ti non volves
ireite buscar.
Subirei na escuma,
nadarei no sal,
vogarei sen remos
nas augas escuras,
vogarei chorando
as bágoas máis duras,
morrerei nas penas
que agardan as ondas
salgadas do mar.[/TD]
[/TR]
[TR]
[/TR]
[/TABLE]
Foto: Teresa Aranda Bosch ©
[TR]
[TD="class: tArticComun, bgcolor: #E2DFD6"]Morren nas penas
as salgadas ondas,
morren nas fondas
buracas alén
e mórreme o espírito
ollándome lonxe,
ollándome lonxe
do meu doce ben.
Non te vaias amor,
amor non te vaias,
non te vaias coas ondas
salgadas do mar,
volve comigo
amor mariñeiro,
que eu morro de pena
se te vexo marchar.
Cea, mariñeiro, cea...
A praia dourada
que deixas atrás
agarda que volvas
do duro vogar.
Cea, mariñeiro, cea...
Eu tamén quero,
mariñeiriño,
verte que volves
ao teu fogar.
E se non volves,
ai, queridiño,
non poderei
deixar de chorar.
E se non volves,
mariñeiriño,
se ti non volves
ireite buscar.
Subirei na escuma,
nadarei no sal,
vogarei sen remos
nas augas escuras,
vogarei chorando
as bágoas máis duras,
morrerei nas penas
que agardan as ondas
salgadas do mar.[/TD]
[/TR]
[TR]
[/TR]
[/TABLE]
Foto: Teresa Aranda Bosch ©
Última edición:
