Estás utilizando un navegador obsoleto. Puede que este u otros sitios no se muestren correctamente. Debes actualizarlo o utilizar un navegador alternativo.
Excelente, Ramón. Me gustó mucho este triste poema.
Un fuerte abrazo, amigo.
[FONT=book antiqua]Cuantas infancias perdidas,[FONT=book antiqua]
cuantos futuros inciertos,[FONT=book antiqua]
sin ilusión por la vida [FONT=book antiqua]
Niños de sueños muertos
[FONT=book antiqua]
Me encantó esta...
¿Mala interpretación? Yo creo que quien escribe tiene su propia idea, que intenta comunicar al lector, pero quien lee tiene la libertad total para interpretar lo que le parezca. Tu interpretación de este haiku es preciosa. Me alegro mucho de que te haya gustado y que le hayas encontrado algo...
[FONT=georgia]Gotas de lluvia
salpicando de brillos
el negro asfalto.
[FONT=Palatino Linotype]TU POEMA [FONT=Palatino Linotype]SELECCIONADO COMO
[FONT=Palatino Linotype]HAIKU DEL MES DE NOVIEMBRE 2012
[FONT=Palatino Linotype]CON TODO EL CARIÑO DE MUNDOPOESIA
Hola, Estrella. Hacía tiempo que no leía nada tuyo...¡qué manera de perderme cosas buenas! Me encuentro ahora con esta maravilla. Gracias por escribir, Estrella.
Un fuerte abrazo.
Xosé.
Muchas gracias por tu amable comentario, Ana. Ciertamente la juventud va por dentro, pero por fuera nos empuja el tiempo, inevitable.
He de reconocer que estas estrofas no cumplen la disposición necesaria para ser consideradas Liras, pero a mí me gustó componerlas así. El fallo, se consideraría...
Muy bueno, Carmen... Él maneja hilos, yo hilo fino...eso a mí me recuerda unos hilillos.
y lo de las flechas y el arquero...buen remate, sí señora, buen remate.
Muchííííííísimas gracias por tu original y sarcástico comentario.
Un besazo, Carmen.
Xosé.
Pero hay buenos políticos que trabajan para lo que deben...sino no me fijaría en la política para nada...
Gracias, Cesar. Tus comentarios siempre traen alguna enseñanza, como el comentario de antony Queen que nos pones...
Un abrazo.
No puedo decir las cosas más que como lo que soy, jejeje, como un gallego. Se dice que cuando te encuentras con un gallego en una escalera nunca sabes si suba o si baja y es muy cierto, pero también es cierto que algunos piensan que quien no lo sabe es el gallego, y ¡Qué equivocado está! El...
Muy, muy bueno, amigo Eladio. Por el título y por tu comentario en mi poema imaginé que éste era el soneto al que te referías. Reitero, excelente, poeta.
Xosé.
Las armas las carga el diablo...o una mujer policía.
No está mal, Melquíades, me gustó, aunque el funesto final es algo predecible.
Un saludo. (Estrellas)
Xosé.
[FONT=georgia]El sostener a Rajoy
va a resultar muy, muy caro.
Yo no digo nada raro.
Lo que le pagamos hoy
es dinero que le doy,
es dinero que le das,
dinero que gastarás
para que él bien se jubile.
Después a Mariano dile,
dile, dile, que dirás...
(El primer verso de esta décima fue el último...
Gracias, Orfelunio. Pero, maestro...en fin, yo prefiero seguir aprendiendo cosas, jejeje. Aunque me alegro muchísimo de que te haya gustado la historieta.
Un fuerte abrazo, poeta.
Xosé.
Muchas gracias por tu visita, Eladio.
Estoy encantado de hacerte feliz, jejeje...y, cierto, nunca las cosas son lo que parecen.
Un abrazo, amigo.
Xosé.
¡Uy! ¡Muchas gracias, José Manuel! Pero creo que no merezco los halagos que me haces en tu comentario. Aunque, me alegro mucho de que te gusten mis décimas.
Un abrazo, amigo.
¨Xosé.
Bonito poema, nube blanca. Creo que contiene un pequeño error métrico en el cuarto verso, yo le cuento 12 sílabas.
Me ha encantado el final, es precioso.
Un abrazo.
Xosé.
Gracias, Carmen. Pero vuelve a ponerte el sombrero, aunque me quedo con las estrellas, jejeje
Bromas a parte, me alegro de que te guste. Muchísimas gracias, Carmen.
Un abrazo.
Xosé.
Espero que tengas razón y, lo mismo que tú, la parca piense que me debe un respeto; al menos por el momento.
Muchas gracias, Ana, por tu comentario. Encantado de que te haya gustado.
Un fuerte abrazo.
Xosé.
Mi enhorabuena, Antonio. Estoy encantado de que hayas querido hacerme partícipe, junto a tantos otros amigos, de tu apasionado pregón y de tus versos. Has despertado mi la curiosidad y me has hecho buscar información sobre ese pueblo de tan maravilloso nombre: "Hiendelaencina".
Con agradable...
Un abrazo, Cesar. Muchas gracias por tu visita y por tu comentario.
Es cierto, mucho tiempo sin leernos. Es lo que pasa en la red, a veces se cambia el rumbo, sin que uno se de cuenta. Pero al final siempre se vuelve....
Xosé.
Buen soneto, Eladio. Me surgen dudas en el cuarto verso. Parece ser dodecasílabo, porque se destruye la sinalefa al usar la coma. Es una duda.
Un fuerte abrazo, poeta.
Estrellas.
Xosé.
Muchas gracias, durruti, por tu visita y tus observaciones. En efecto, creo que estas equivocado, pues la sinalefa queda destruida al separarse las palabras que componen el verso, en un caso con los signos de admiración y en el otro con el uso de la coma.
"ESPERA IMPERTINENTE" sería un...
Muchas gracias por tu visita y por tus amables palabras, amigo. Sí, haremos cuanto esté en nustras manos para no subirnos en esa barca...nos subiremos, pero cuanto más tarde, mejor.
Un saludo, Melquiades.
Xosé.
[FONT=georgia]Es un sueño que enloquece
en el umbral del otoño,
es el labio que enrojece
en el labio aquel, bisoño,
del muchacho que marchó.
Es la prueba del ayer,
la condena que me hirió.
Certera, siempre certera,
afilada dentadura,
ahora es la hora de espera
y esa negra...
"Un poeta de fiebre"
Parece mentira como nos olvidamos del suelo, como lo llegamos a estar rozando solo con la punta de los pies...pero eso es muy inestable.
Hay que volverse "poeta de fiebre"
Un abrazo, amigo Paco.
Xosé.
Gracias Ángel. Eran algunos errores, pero con el gallego normativo...aunque habÍa alguna razÓn de peso para que fuese corregido. TENGO QUE DECIR QUE ME AYUDÓ UNA BUENA AMIGA, UNA BUENA POETA GALLEGA QUE SABE MUCHO. ELLA ES CONCHA, DE NIC "MENINHA60". ESPERO PODER VERLA EN BREVE POR EL FORO.
Un...
[FONT=georgia]Foi detrás da noite negra
cos olliños bagoados,
foi lembrando as amizades
que no camiño quedaron.
Aínda non ves, miña nena,
non ves que alí te deixaron?
No Camiño de Santiago
nunca máis irán vagando.
Foron marchando aos poucos
sen adeus dicir sequera,
sen...
Espero que todo siga bien, Alicia, a pesar de lo duro que resulta todo. Alguien tendrá que hacer algo más que hablar, que es lo que nosotros podemos hacer, hablar para que el mundo no se olvide de lo que está pasando.
Un fuerte abrazo.
Xosé.