MeniÑa

PITEIRA dijo:

Foi detrás da noite negra
cos olliños bagoados,
foi lembrando ós amigos
que no camiño quedaron.

Aínda non ves, miña nena,
non ves que te deixaron,
no Camiño de Santiago
nunca máis irán vagando.

Pois foron todos marchando
sen adeus dicir sequera,
sen dicir palabra algunha,
ai neniña, miña nena.

No camiño que ti levas,
hai fontiñas de auga fresca
para a sede peregrina,
para as ánimas sedentas.

Non esquezas, queridiña,
non esquezas os carreiros,
as corgas, corredoiras,
ós amigos verdadeiros.

Pois de ti foron compaña
canda os luceiros do ceo,
canda os grilos cantadores,
meniña, doce amor meu.

Vai detrás da noite negra
vai cos olliños cegando,
co sorriso nos seus labios,
co corazón camiñando.

Canta meniña, canta,
que cantando vaise a pena,
canta meniña, canta,
ai neniña, miña nena.

Haz clic para expandir...

pablo7972 dijo:

Débote dicir Ola en primeiro lugar, como galego que son, por atreverte a escribir estas liñas, que eu, dende logo, por non ser galegofalante, non me tivera atrevido.
Por desgraza, pásanos moito o de errar o obxecto directo, que en galego non leva preposición. Non o tomes como unha crítica, senón como un apuntamento, que tal vez queiras corrixir.
Serían:
Foi lembrando os amigos - Non esquezas ... os amigos verdadeiros.
Para diferenciar ves (do verbo vir) e ves (do verbo ver) debemos engadir o til no primeiro: Aínda non vés, miña nena.
Sen dicir palabra algunha -> é un castelanismo, o correcto é dicir "Sen dicir palabra ningunha".
Eso por conta dos últimos cursos feitos no meu traballo hai un ano, creo non equivocarme. De todos xeitos, certo é que as máis das veces falo castelán e podo estar igualmente errado.
Pero o teu poema paréceme lembrar a mesma Rosalía de Castro, aínda que eu non son lector de galego.
Dá a mesma impresión dunha moza facendo o percorrido do Camiño para esquecer, ou tentar de facelo, a aqueles que quixo, que xa non están porque a vida, polos seus recunchos, os afastou dela.
Logo queda un sentimento triste e unha bagoa que custa afastar da meixela.
Saúdos, compañeiro

Haz clic para expandir...

Mamen dijo:

Tu niña se va cantando,
con risas desde el corazón,
por el Camino de Santiago,
mientras va leyendo este poema lleno de amor...
Un placer haber pasado, un beso Xosé.

Haz clic para expandir...