Salgado é o vento
estancado no que habitan
as polas das copas das árbores
xerminadas nos ollos profundos
dos vales colonizados.
Morto semella estar por dentro
o deus inmóbil desencadeador
de correntes salgadas veloces
cargadas de ecos atroces,
soñados os días durmidos.
Derrubado atópase o ceo.
Adorados os escombros fantasma
polos colonos estan sendo,
como atrapado no colo un neno.
A norma, o canon fermoso, acredita
a súa distancia respecto
á lúa das mareas salgadas espumosas.
Centos de salmóns insomnes
medran gabeando polos brazos espidos
da Virxe María sen Xesús.
E soamente teño sono, e gañas de deitarme.
Sigo aquí sabedor de que non é a única maneira
sinalar co dedo.
estancado no que habitan
as polas das copas das árbores
xerminadas nos ollos profundos
dos vales colonizados.
Morto semella estar por dentro
o deus inmóbil desencadeador
de correntes salgadas veloces
cargadas de ecos atroces,
soñados os días durmidos.
Derrubado atópase o ceo.
Adorados os escombros fantasma
polos colonos estan sendo,
como atrapado no colo un neno.
A norma, o canon fermoso, acredita
a súa distancia respecto
á lúa das mareas salgadas espumosas.
Centos de salmóns insomnes
medran gabeando polos brazos espidos
da Virxe María sen Xesús.
E soamente teño sono, e gañas de deitarme.
Sigo aquí sabedor de que non é a única maneira
sinalar co dedo.
Última edición:
