Troto
Pablo Romero Parada
O desafogo que soe moverme
a escribir é
o de un chorrazo de amor
entre o riso dalgunha
estudante.
Non sei, cen versos.
Sempre fun de resumilo todo ao
máximo.
¿Qué poema de cen versos non
pode contarse quizais
nalgunhos poucos?.
¿Qué poeta no pleno século XXI
ten que facer semexante alarde
das técnicas clásicas para
poder dicir
que escribiu algo
estilísticamente atractivo?.
Non me da a gaña de poñerme a falar
do fermoso que se ve o Cuvi (campus)
polas noites,
xa que non teño nin puta idea de si
realmente vese fermoso ou non.
Non me da a puta gaña de que teña
que poñerme a escribir en galego
cando acostumo a facelo en castelán. O
mellor será que o faga en castelán
e logo o pase ao idioma patrio.
E iso non quere dicir que non sexa
un neocomunista-independentista
disos dos que
lles gusta ir con carteis
de: “STOP desafiuzamentos” ou escribindo
nas paredes cousas como:
Jimmy vive, ou algunha outra merda así.
Cen versos para un poema, xoder,
nin que fora o maldito Salinas.
Iste solo será un dos moitos que
non van chegar xamais de volta, e nin se quera
é un dos que teño maiores esperanzas.
Entendo que carezo do tema, do linguaxe e
dese carácter presuntuoso tan necesario
para este tipo de concursos.
Os chavales, últimamente, non cofían
na poesía como medio de expresión, e
probabelmente sexa porque na escola
ensináronnos a que a poesía é
un conxunto de maricóns falando
á súa amada en rima octosílabo
consoante.
É o momento de que deixe de importarnos
un carallo
as normas.
Co papel en branco, e
en plena liberdade, pódense facer
moitas cousas. Tal vez así se
inscriban y se atrevan a ler
máis persoas isto.
¿Qué aprendín da
universidade en todo este
tempo?. Eu que sei.
Son cen versos, a ver cando se
rematan.
Penso que poido concluir cunha obra
do vello poeta Mexicano, Fiorencio trotante,
o cal, nunha das súas borracheiras
diarias, decidiu escribir algo así:
“Paséime os últimos anos
da miña vida"cojiendo" con tódalas
universitarias que
accediron a aceptarme
ná páxina de ligues,
www.culeadasrapidas.com,
á cal estou inscrito dende xa
fai un tempo.
E aínda así, non
poido dicir del todo
que o meu paso pola universidade fora
del todo fructífero.
Seica sexa o momento de
matricularme nunha carreira
e de
relacionarme co resto
das universitarias que non estaban
inscritas na
páxina mencionada anteriormente.
E sinceiramente, dudo
que a maioría delas
fosen de verdade universitarias.
Así, podería subir un pouco o meu nivel cultural.
Deixar
a miña puñeteira vida de alcohólico
cibernético para
asistir as macroborracheiras
con sinceiras gañas de:
mandar á merda a todo o que sexa
quedarse tirado no sofá un
sábado pola noite.
Consiguindo así
transformarme no
fillo que os meus pais
sempre quixeron ter”.
a escribir é
o de un chorrazo de amor
entre o riso dalgunha
estudante.
Non sei, cen versos.
Sempre fun de resumilo todo ao
máximo.
¿Qué poema de cen versos non
pode contarse quizais
nalgunhos poucos?.
¿Qué poeta no pleno século XXI
ten que facer semexante alarde
das técnicas clásicas para
poder dicir
que escribiu algo
estilísticamente atractivo?.
Non me da a gaña de poñerme a falar
do fermoso que se ve o Cuvi (campus)
polas noites,
xa que non teño nin puta idea de si
realmente vese fermoso ou non.
Non me da a puta gaña de que teña
que poñerme a escribir en galego
cando acostumo a facelo en castelán. O
mellor será que o faga en castelán
e logo o pase ao idioma patrio.
E iso non quere dicir que non sexa
un neocomunista-independentista
disos dos que
lles gusta ir con carteis
de: “STOP desafiuzamentos” ou escribindo
nas paredes cousas como:
Jimmy vive, ou algunha outra merda así.
Cen versos para un poema, xoder,
nin que fora o maldito Salinas.
Iste solo será un dos moitos que
non van chegar xamais de volta, e nin se quera
é un dos que teño maiores esperanzas.
Entendo que carezo do tema, do linguaxe e
dese carácter presuntuoso tan necesario
para este tipo de concursos.
Os chavales, últimamente, non cofían
na poesía como medio de expresión, e
probabelmente sexa porque na escola
ensináronnos a que a poesía é
un conxunto de maricóns falando
á súa amada en rima octosílabo
consoante.
É o momento de que deixe de importarnos
un carallo
as normas.
Co papel en branco, e
en plena liberdade, pódense facer
moitas cousas. Tal vez así se
inscriban y se atrevan a ler
máis persoas isto.
¿Qué aprendín da
universidade en todo este
tempo?. Eu que sei.
Son cen versos, a ver cando se
rematan.
Penso que poido concluir cunha obra
do vello poeta Mexicano, Fiorencio trotante,
o cal, nunha das súas borracheiras
diarias, decidiu escribir algo así:
“Paséime os últimos anos
da miña vida"cojiendo" con tódalas
universitarias que
accediron a aceptarme
ná páxina de ligues,
www.culeadasrapidas.com,
á cal estou inscrito dende xa
fai un tempo.
E aínda así, non
poido dicir del todo
que o meu paso pola universidade fora
del todo fructífero.
Seica sexa o momento de
matricularme nunha carreira
e de
relacionarme co resto
das universitarias que non estaban
inscritas na
páxina mencionada anteriormente.
E sinceiramente, dudo
que a maioría delas
fosen de verdade universitarias.
Así, podería subir un pouco o meu nivel cultural.
Deixar
a miña puñeteira vida de alcohólico
cibernético para
asistir as macroborracheiras
con sinceiras gañas de:
mandar á merda a todo o que sexa
quedarse tirado no sofá un
sábado pola noite.
Consiguindo así
transformarme no
fillo que os meus pais
sempre quixeron ter”.
Última edición:
