vida prestada

jhaset ortega cubas

Poeta recién llegado
Camuflada en un terrible desgano
Escondida en la apatía de sus respuestas
Tras un vidrio difuso, no tiene silueta
De lo que siente, ya no lo expresa

Reflector de mis suaves caricias
Impermeable parece su alma
Un escudo de amor que no me da calma
Que se viste de gala y rechaza migajas.

Ahogada ya, yace su alma
En el frío mar, de la vida prestada
Muerta ya está, y muerta me mata
Que pena que yo, no pueda cambiarla.
 
NUEVO TALENTO
08.03.2008

(Seleccionado por la administración entre
usuarios con menos de un mes en el portal
o menos de 30 poemas publicados)


nuevostalentosho1.jpg
 

MundoPoesía se mantiene gracias a la publicidad y al apoyo (opcional) de nuestra comunidad.

♥ Hacer una donación
Atrás
Arriba